Het voorlaatste gedeelte van de reis, van Fort William naar Dornoch bleek bijna net zo lang als de etappe van de dag daarvoor. Met de hoogtemeter viel het mee 1784 meter. Wel lekker een klim van gemiddeld 15% over ruim een kilometer. Alles gaat nu wel zeer doen , zeker zo'n lekker klimmetje tussendoor. Het voorspelde weer bleef uit, gewoon wind en een beetje regen. 'S avonds op de camping was het zelfs even windstil. Helaas. Er volgde daardoor een onbarmhartige aanval van midges. Mini 'mugjes' die nog fanatieker steken. Helaas zat de caravan er

al vol mee voordat we erg in hadden. Resultaat een gezicht en armen vol jeukende bultjes. Tussendoor lekker krabben op de fiets. Weer laat naar bed en vroeg op voor het laatste stuk. naar JoG.

Ruim voor 6 uur werd ik alweer wakker van lawaai op het dak. De plensende regen was gewoon een dag later gekomen. Al drijfnat na de eerste kilometer mede doordat de wind zodanig was gedraaid dat hij de hele dag recht

tegen was.  In ons optimisme over het naderende eind hadden we het laatste stuk als relatief vlak beschouwd.

Het bleek niet zo te zijn. Weer aardig wat hoogtemeters en door de wind veel bijtrappen in de afdalingen.

17 Mile voor het eind nog eenmaal opgewarmd met thee en daarna doorgeramd naar het eind.  Tandje erbij en pas gestopt met trappen bij het bord John o Groats. Totaal verzopen en weer temperaturen waarbij de adem zichtbaar was. De warme douche moest echter nog even wachten, want door het oponthoud van 1 dag moesten

we direct de auto in voor een 6 uur durende rit naar Edinburgh.  Rond een uur of 1/2 twee thuis, bij mijn dochter.

Kort samengevat was het een prachtige rit door de UK, die ik iedereen die van fietsen houdt, aan kan raden.

Echter wil je onderweg nog wat dingen gaan zien, dingen waar wij zonder te stoppen langs zijn gefietst, dan zou ik er minimaal 3 weken voor uit trekken.